Πολλοί έχουν περιγράψει τη
νίκη της Μπάρτσα με 5-0 επί της Ρεάλ Μαδρίτης, τον περασμένο Νοέμβριο, ως την
κορυφαία εμφάνισή σας. Ακόμη
και ο Γουέιν Ρούνεϊ παραδέχτηκε ότι στάθηκε όρθιος στο δωμάτιό του και άρχισε
να χειροκροτεί.
Ναι; Αλήθεια; Ο Ρούνεϊ;
Αυτό με κάνει υπερήφανο. Ο Ρούνεϊ! Είναι εξαιρετικός, θα μπορούσε να παίξει για
τη Μπαρτσελόνα. Και πριν αρχίσουν να γράφουν τίτλους όπως «ο Τσάβι, λέει ο
Ρούνεϊ στη Μπαρτσελόνα" - αν και, θα το ήθελα ! - Θέλω να πω είναι ότι
είναι το είδος του παίκτη, που μας ταριριάζει. Αυτό το παιχνίδι ήταν υπέροχο,
το καλύτερο που έχω παίξει. Το αίσθημα της ανωτερότητας ήταν απίστευτο - και
κατά της Ρεάλ Μαδρίτης! Δεν άγγιξε την μπάλα. "Madre Mia", τι
αγώνας! Στα αποδυτήρια, δώσαμε στον εαυτό μας ένα "standing ovation".
Σας αναφέρω για κυριαρχία
κατοχής της Μπαρτσελόνα.
Είναι δελεαστικό να συμπεράνουμε ότι ποτέ δεν έχουμε δει μια ομάδα με αυτή
την κυριαρχία. Είναι όλα σχετικά με την κατοχή. Και αυτό είναι η
ταυτότητά σας - κάτι που φαίνεται να έχει γίνει κυρίαρχο.
Είναι θετικό το γεγονός ότι το
σημείο αναφοράς ως πρότυπο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου είναι πλέον η
Μπαρτσελόνα, είναι η Ισπανία. Όχι επειδή είναι το δικό μας, αλλά γι' αυτό που
είναι. Επειδή είναι ένα επιθετικό ποδόσφαιρο, δεν είναι καιροσκοπικό, δεν
περιμένουμε. Ασκείτε πίεση, θέλουμε την κατοχή, θέλουμε να επιτεθούμε.
Ορισμένες ομάδες δεν μπορούν ή δεν πασάρουν την μπάλα. Για ποιο λόγο παίζουν;
Ποιο είναι το νόημα; Αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Συνεργαστείτε, πασάρετε, παίξτε.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο - για μένα, τουλάχιστον. Για τους προπονητές, όπως ο
Javier Clemente ή ο Fabio Capello, υπάρχει ένα άλλο είδος ποδοσφαίρου. Αλλά
είναι καλό που το στυλ της Μπαρτσελόνα είναι πλέον ένα πρότυπο, όχι το δικό
τους.
Αλλά μερικοί υποστήριξαν ότι
η Ισπανία ήταν βαρετή στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Μπορούσατε κερδίζοντας με 1-0.
Ακριβώς το αντίθετο. Δεν είναι
ότι ήμασταν βαρετοί, αλλά και τι έκαναν οι άλλες ομάδες. Τι έκανε η Ολλανδία,
λοιπόν; Πήγαινε για τα πέναλτι. Ή με τον Arjen Ρόμπεν στην αντεπίθεση. Μπαμ,
μπαμ, μπαμ. Φυσικά, ήμασταν βαρετοί - οι αντίπαλοι επέλεξαν αυτόν τον τρόπο. Η
Παραγουάη; Τι έκαναν; Έφτιαξαν ένα θεαματικά καλό αμυντικό σύστημα και
περίμεναν για τις πιθανότητες - από τα στημένα. Μπάλα ψηλά, ριμπάουντ,
κυνηγώντας χαμένες μπάλες. Είναι πιο δύσκολο από ό, τι νομίζετε όταν
συνειδητοποιείς ότι έχεις έναν τύπο πίσω σου, δύο μέτρα ψηλό, δεξιά και πάνω
σου.
Λοιπόν, ποια είναι η λύση;
Γρήγορη σκέψη, αναζητήστε
χώρους. Αυτό κάνω: αναζητώ χώρους. Όλη την ημέρα. Πάντα ψάχνω. Όλη την ημέρα,
όλη την ημέρα. [Ο Xavi ξεκινά χειρονομία σαν να ψάχνει γύρω, ταλαντεύεται το
κεφάλι του]. Εδώ; Υπάρχει; Όσοι δεν έχουν παίξει, δεν μπορούν να
συνειδητοποιήσουν πόσο δύσκολο είναι αυτό. Χώρος, χώρος. Είναι σαν να βρίσκεσαι
στο PlayStation. Σκέφτομαι, αμυντικός εδώ, παίζω εκεί. Βλέπω τον χώρο και
πασάρω. Αυτό κάνω.
Αυτό είναι η καρδιά του
μοντέλου της Μπαρτσελόνα, έτσι δεν είναι; Όταν νικήσατε τη Ρεάλ Μαδρίτης, οκτώ από την αρχική
ενδεκάδα προέρχονταν από τα τμήματα υποδομής και οι τρεις φιναλίστ στο φετινό
Ballon d'Or ομοίως - Lionel Messi, Andres Iniesta και εσείς.
Ορισμένες ακαδημίες ποδοσφαίρου ανησυχούν για τη νίκη, εμείς ανησυχούμε για την εκπαίδευση. Βλέπετε ένα παιδί που σηκώνει το κεφάλι του επάνω, που παίζει την πάσα με μία, pum, και σκέφτεται, «Ναι, αυτός κάνει». Φέρτε τον, να τον προπονήσουμε. Το μοντέλο μας επιβλήθηκε από τον Johan Cruyff - είναι μοντέλο Ajax. Είναι όλα σχετικά με το κορόιδο. Rondo, Rondo, Rondo. Τα πάντα. Απλά. Κάθε μέρα. Είναι η καλύτερη άσκηση. Μαθαίνετε να είστε υπεύθυνοι με την μπάλα, να μην χάνετε την μπάλα. Αν χάσεις τη μπάλα, θα μπεις στη μέση. Pum-pum-pum-pum, πάντα μία επαφή. Αν μπείτε στη μέση, είναι εξευτελιστικό, οι υπόλοιποι θα σας χειροκροτούν και θα γελούν μαζί σας.
Ο συμπαίκτης σας στη
Μπαρτσελόνα, ο Dani Alves είπε ότι δεν τρέχετε, παρά μόνο, υποχρεώνοντας τους
συμπαίκτες να κινηθούν σε ορισμένους χώρους. " Ο Xavi," είπε, "παίζει στο
μέλλον."
Αυτοί το κάνουν εύκολο. Το
παιχνίδι μου είναι η μεταβίβαση, αλλά αν έχω τους Dani, Iniesta, Pedro, David Villa
... υπάρχουν τόσες πολλές επιλογές. Μερικές φορές, μάλιστα σκέφτομαι μόνος μου:
"φίλε αυτός θα νευριάσει. Έχεις κάνει τρεις πάσες και δεν του έχεις δώσει
τη μπάλα, ακόμη." Καλύτερα την επόμενη για τον Dani γιατί έχει ανέβει στα
άκρα της επίθεσης τρεις φορές. Όταν ο Leo Messi δεν εμπλακεί, είναι σαν να
ενοχλείται ... και η επόμενη πασα είναι γι 'αυτόν.
Μιλάς για το στυλ πάνω από
την επιτυχία, αλλά αυτά δεν μπορούν να πάνε μαζί, έτσι δεν είναι; Η Arsenal έχει παίξει μεγάλο
ποδόσφαιρο, ο Αρσέν Βενγκέρ είναι ένας εξαιρετικός προπονητής, αλλά δεν έχουν
κερδίσει τίποτα για χρόνια. Θα μπορούσε να συμβεί στη Μπαρτσελόνα;
Σχεδόν αδύνατο. Αν περάσουν δύο
χρόνια χωρίς τίτλους, κάτι πρέπει να αλλάξει. Αλλά αλλάζουν τα ονόματα, όχι η
ταυτότητα. Η φιλοσοφία δεν μπορεί να χαθεί. οι οπαδοί μας δεν θα καταλάβαιναν
μια ομάδα που καθόταν πίσω και έπαιζε για την αντεπίθεση. Δυστυχώς, οι φίλαθλοι
θέλουν να βλέπουν τις ομάδες τους να κατακτούν τίτλους, να κερδίζουν. Τώρα, αυτή
η επιτυχία μας έχει επικυρώσει την προσέγγισή μας. Είμαι ευτυχής διότι, από μια
εγωιστική άποψη, πριν από έξι χρόνια είχα εξαφανιστεί. Ποδοσφαιριστές σαν και
μένα ήταν στον κίνδυνο της εξαφάνισης. Ήταν όλοι: δύο μέτρα ψηλοί, δυνατοί, στο
κέντρο, ξύλο, δεύτερες μπάλες, ριμπάουντ ... αλλά τώρα βλέπω τις Άρσεναλ και
Βιγιαρεάλ και παίζουν σαν κι εμάς.
Βλέπετε τον εαυτό σας ως
υπερασπιστή της πίστης; Έναν
ιδεολόγο;
Ή λειτουργείς έτσι ή πεθαίνεις.
Είμαι ρομαντικός. Μου αρέσει το γεγονός ότι το ταλέντο, η τεχνική ικανότητα,
αποτιμάται πάνω από τη φυσική κατάσταση τώρα. Είμαι ευτυχής που είναι η
προτεραιότητα. Αν δεν ήταν, δεν θα υπήρχε το ίδιο θέαμα. Ποδόσφαιρο παίζεις για
να κερδίσεισ αλλά η ικανοποίηση μας είναι διπλή. Άλλες ομάδες κερδίζουν και
είναι ευτυχισμένοι, αλλά δεν είναι το ίδιο. Η ταυτότητα είναι ανύπαρκτη. Το
αποτέλεσμα είναι ένας "απατεώνας" στο ποδόσφαιρο. Πέρσι ήμασταν
καλύτεροι από την Ίντερ - αλλά δεν κερδίσαμε. Υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από το
αποτέλεσμα, πιο διαρκές. Μια κληρονομιά. Η Ίντερ κερδίσε το Τσάμπιονς
Λιγκ, αλλά κανείς δεν μιλάει γι 'αυτούς. Ο κόσμος με ανακάλυψε από το Euro
2008, αλλά έχω παίξει με τον ίδιο τρόπο εδώ και χρόνια. Είναι αλήθεια, όμως,
ότι έχω μεγαλώσει με εμπιστοσύνη και ηρεμία. Έτσι, έρχεται η επιτυχία.
Υποφέρει το αγγλικό
ποδόσφαιρο, επειδή έχει μια διαφορετική ποδοσφαιρική κουλτούρα;
Έχει αλλάξει. Το στυλ είναι λίγο
πιο τεχνικό. Αλλά πριν ήταν πιο ξεκάθαρο, ήταν παιχνίδι για τη δεύτερη μπάλα,
το τυπικό Νο9, ήταν ο Κράουτς ή ο Heskey και δεν υπήρχε ποδόσφαιρο. Κάραχερ,
boom, επάνω, ψηλά. Terry, boom, επάνω, ψηλά. Νομίζω ότι αλλάζει: Οι Barry,
Λάμπαρντ, Τζέραρντ, Κάρικ ... είναι παίκτες οι οποίοι συμπεριφέρονται στην
μπάλα καλά. Μπορείτε να τους δείτε τώρα και να σκεφτούμε, Χριστέ μου,
επιτέλους, προσπαθούν να παίξουν.
Είναι ο Paul Scholes ο Άγγλος
Xavi;
[Ο Xavi διακόπτει, σχεδόν με
ενθουσιασμό] Paul Scholes! Ένα πρότυπο. Για μένα - και το εννοώ πραγματικά -
είναι το καλύτερο κεντρικό χαφ που έχω δει τα τελευταία 15, 20 χρόνια. Έχω
μιλήσει με τον Xabi Alonso γι 'αυτόν. Είναι εντυπωσιακός, τα έχει όλα: την
τελική πάσα, τα γκολ, δυνατός, δεν χάνει την μπάλα, βλέπει. Εάν ήταν ισπανός θα
μπορούσε να έχει αξιολογηθεί καλύτερα. Από τους παίκτες που αγαπώ.
Η Αγγλία φαίνεται να
δυσπιστεί για τεχνίτες παίκτες.
Είναι κρίμα. Το ταλέντο πρέπει
να είναι η προτεραιότητα. Τεχνική ικανότητα. Πάντα, πάντα. Βέβαια, μπορείτε να
κερδίσετε χωρίς αυτό, αλλά το ταλέντο είναι που κάνει τη διαφορά. Κοιτάξτε τις
ομάδες: Γιουβέντους, ποιος κάνει τη διαφορά; Krasic. Del Piero. Λίβερπουλ;
Τζέραρντ, ή Torres πριν. Talento. Talento:. Αν κοιτάξει κανείς
τους παίκτες θα αναρωτηθεί ποιο είναι το καλύτερο Talento. Ο Σεσκ,
Nasri, Ράιαν Γκιγκς - ο τύπος είναι μια απόλαυση, απίστευτος. Κοιτάζοντας πίσω,
μου άρεσε ο Τζον Μπαρνς και ο Chris Waddle ήταν πολύ καλός, ο Le Tissier! Αν
και το στυλ τους ήταν διαφορετικό μου άρεσε ο Roy Keane και ο Paul Ince μαζί,
επίσης. Η ομάδα της United ήταν μια μεγάλη ομάδα - η ομάδα μου στην Αγγλία. Αν
είχα πάει κάπου, θα ήταν εκεί.
Στην Αγγλία υπερεκτιμούν τους
παίκτες με φυσικά προσόντα.
Σας αναφέρω Κάραχερ, Τέρι ...
Περιμένετε! Να είστε
προσεκτικοί. Είναι βασικό κομμάτι μιας ομάδας. Έχουμε τον Πουγιόλ. Τεχνικά θα
μπορούσε να μην είναι ό,τι καλύτερο, αλλά είναι απίστευτος ο τρόπος που
αμύνεται. Ο Κάραχερ και ο Terry είναι απαραίτητοι, ωραία, αλλά πρέπει να
προσαρμοστούν στο τεχνικό ποδόσφαιρο [όχι το αντίθετο]. Για μένα, αυτό έρχεται
φυσικά - ή για τους Messi, Iniesta ή Ρούνεϊ. Άλλοι πρέπει να εργαστούν γι
'αυτό. Γι 'αυτούς είναι πιο δύσκολο να σηκώσουν το κεφάλι τους, να κάνουν μια
πάσα - αλλά πρέπει να το κάνουν.
Αλλά όταν ένας παίκτης
μεταγράφεται σε μια ομάδα, το πρώτο ερώτημα είναι: "πόσο ψηλός
είναι;"
Έχετε δει [τον εξτρέμ της
Βιγιαρεάλ] τον Santi Cazorla; Νομίζεις ότι είμαι κοντός, αυτός είναι μέχρι εδώ
σε μένα [ο Xavi δείχνει το στήθος του]. Και όμως αυτός είναι φοβερός. Ο Μέσι το
ίδιο και είναι ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Ίσως είναι η κουλτούρα, δεν
ξέρω, αλλά στην Αγγλία είστε πολεμιστές. Μπορείτε να παρακολουθείτε τη
Λίβερπουλ και τον Κάραχερ να κερδίζει τη μπάλα και τη σουτάρει στις κερκίδες
και οι φίλαθλοι να χειροκροτούν. Ουρλιαχτό! Ποτέ δεν θα χειροκροτήσουμε κάτι
παρόμοιο εδώ.
Την επόμενη εβδομάδα παίζετε
με την Αρσεναλ και πάλι στο Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι διαφορετικό; Είναι αυτή μια άλλη εκδοχή της
Μπαρτσελόνα;
Η Άρσεναλ είναι μια μεγάλη
ομάδα. Όταν βλέπω την Άρσεναλ, βλέπω την Μπάρτσα. Βλέπω Cesc να παίζει το
παιχνίδι, Nasri, Arshavin. Η διαφορά μ' εμάς είναι πως έχουμε περισσότερους
παίκτες που σκέφτονται πριν παίξουν, πιο γρήγορα. Η εκπαίδευση είναι το κλειδί.
Οι παίκτες έχουν 10 ή 12 χρόνια εδώ. Όταν φτάσετε στη Μπάρτσα το πρώτο πράγμα
που σας διδάσκουν είναι: σκεφτείτε. Σκεφτείτε, σκεφτείτε, σκεφτείτε. Γρήγορα.
[Ο Xavi αρχίζει να κάνει τις ενέργειες, ρίχνοντας μια ματιά ο ίδιος.] Σηκώστε
το κεφάλι σας πάνω, κίνηση, δείτε, σκεφτείτε. Κοιτάξτε πριν πάρετε τη μπάλα.
Εάν κάνετε την πάσα, κοιτάξτε να δείτε αν ο συμπαίκτης σας είναι ελεύθερος.
Pum. Με μία. Κοιτάξτε τον Sergio Busquets - ο καλύτερος μέσος που παίζει με μία
επαφή. Δεν χρειάζεται περισσότερες. Ελέγχει, κοιτάζει και πασάρει με μια επαφή.
Ορισμένοι χρειάζονται δύο ή τρεις και, δεδομένου πόσο γρήγορο είναι το
παιχνίδι, έτσι γίνεται πολύ αργό. Ο Alves, μία επαφή. Ο Ινιέστα, ο Messi, ο
Piqué, ο Busquets, εγώ ... επτά ή οκτώ παίκτες με μία επαφή. Γρήγορα. Στην
πραγματικότητα, [ο προπονητής της ακαδημίας] Charly Rexach πάντα έλεγε: "MIG
toc". Μισή επαφή.
Αρσεναλ-Μπαρτσελόνα προκαλεί πάντα ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον του Fabregas.
Αν είχα πάει ποτέ σε άλλο
σύλλογο, θα είχα σκεφτεί τη Μπαρτσελόνα - ο σύνδεσμος είναι ισχυρός. Το ίδιο
συμβαίνει με αυτόν. Αλλά τώρα υπάρχει ένα πρόβλημα: είναι ακριβός. Αλλά
πιστεύω ότι ένας ποδοσφαιριστής καταλήγει να παίζει εκεί που θέλει. Πρέπει να
καταλήξει εδώ.
Αυτό δεν είναι κάτι που οι
οπαδοί της Άρσεναλ θέλουν να ακούσουν και μερικοί έχουν κατηγορήσει τους
παίκτες της Μπαρτσελόνα, πως υποκινούν το πρόβλημα. Το περασμένο καλοκαίρι υπήρχαν τόσες
πολλές αναφορές που θεωρήθηκε πως πηγάζουν από τη Μπαρτσελόνα ...
Αλήθεια; Εγώ μετά βίας μιλούσα
τότε. Φαντάζομαι ότι δεν θα τους άρεσε. Ξέρεις, πολλές φορές οι ποδοσφαιριστές
δεν σκέφτοντε. Είμαστε εγωιστές, δεν καταλαβαίνουμε. Το λέω αυτό επειδή
σκέφτομαι τον Σεσκ. Θέλει να έρθει εδώ. Η Μπαρτσελόνα ήταν πάντα το όνειρό του.
Αλλά φυσικά αυτός είναι ο αρχηγός της Άρσεναλ, ο σημαιοφόρος, ένας ηγέτης. Η
κατάσταση αυτή είναι δύσκολη γι' αυτόν. Είναι σε ένα κλαμπ που παίζει το στυλ
του, με τον Βενγκέρ,που του έχει συμπεριφερθεί καλά, τον δίδαξε, τον ανέβασε. Ο
Cesc τον σέβεται. Αν ήταν, ας πούμε, η Μπλάκμπερν θα ήταν πιο εύκολο να φύγει.
Κοίτα, η αλήθεια είναι: Θέλω να έρθει εδώ. Φυσικά. Στην Μπαρτσελόνα έχουμε έναν
πολύ σαφή τρόπο παιχνιδιού και δεν είναι πολλοί οι ποδοσφαιριστές που
ταιριάζουν σ' αυτό. Δεν είναι εύκολο. Αλλά ο Cesc ταιριάζει απόλυτα.
Θα μπορούσε να σας
αντικαταστήσει, όμως;
Δεν βλέπω τους νέους παίκτες σαν
απειλή. Είμαι περισσότερο: "φέρτους εδώ, αφήστε τους να παίξουν". Όσο
περισσότερο ταλέντο στη μέση, τόσο το καλύτερο. Τέσσερα ή πέντε χρόνια πριν,
έλεγαν πως εγώ και ο Ινιέστα δεν μπορούμε να παίξουμε μαζί. Δεν μπορούμε να
παίζουμε μαζί; Κοίτα πώς αυτό άλλαξε.
Πέρυσι, είχατε νικήσει την
Άρσεναλ άνετα ...
Ναι, αλλά φέτος είναι καλύτεροι.
Νομίζω ότι είναι ένα μειονέκτημα για μας ότι παίξαμε πέρυσι. Είχαν πάρα πολύ
σεβασμό για μας. Ήταν σαν να μας άφηναν να έχουμε την μπάλα. Την είχαμε πάντα,
εντός και εκτός έδρας. Το παιχνίδι στο Λονδίνο θα μπορούσε να ήταν 4-0, είχαμε
κυριαρχήσει τόσο πολύ - αλλά τελείωσε 2-2. Φέτος θα είναι διαφορετικά.
Ποια ήταν η αντίδρασή σας
στην κλήρωση;
Ήμουν ευτυχής. Μου αρέσει το
γεγονός ότι θα δούμε ένα μεγάλο παιχνίδι. Η Άρσεναλ δεν είναι το είδος της ομάδας
που έρχεται να προσπαθήσει να χαλάσει [να προκαλέσει, να σπάσει το παιχνίδι, να
καταστρέψει τον αγώνα]. Αν ήταν η Τσέλσι, μπορείτε να φανταστείτε, θα
μας είχε αφήσει την πρωτοβουλία, θα περίμενε σε βάθος, κλειστά, να παίξουν για
την αντεπίθεση με τον Ντρογκμπά και τον Μαλουντά. Αλλά, όχι, νομίζω ότι η
Arsenal θα θέλει την μπάλα. Θα είναι παραπάνω από ένα παιχνίδι. Ως οπαδός θα
πλήρωνα σίγουρα εισιτήριο για να δω αυτό το παιχνίδι. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
ή η Τσέλσι θα έπαιζαν με ένα πιο πρακτικό τρόπο. Θα μας άφηναν τη μπάλα.
Η Άρσεναλ δεν θα το κάνει.
Μήπως το αγγλικό ποδόσφαιρο
σας προσελκύει; Ισπανοί
παίκτες επιστρέφουν πάντα ενθουσιασμένοι.
Είναι απίστευτο. Αυτό είναι
το ποδόσφαιρο. Η Αγγλία είναι πραγματικά η πατρίδα, η καρδιά και η ψυχή του
ποδοσφαίρου. Εάν η Μπαρτσελόνα είχε τους οπαδούς της Λίβερπουλ, ή της Άρσεναλ,
ή της United, θα είχαμε κερδίσει 20 Champions League, hahaha! Εντάξει, είναι
υπερβολή, αλλά ποτέ δεν έχω δει κάτι τέτοιο. Κερδίσαμε μια φορά 3-1 στο
Λίβερπουλ και μας χειροκροτούσαν και τις δύο ομάδες εντός αγωνιστικού
χώρου. Στην Αγγλία, σέβονται περισσότερο τους ποδοσφαιριστές, το παιχνίδι είναι
πιο ευγενές, υπάρχει λιγότερη εξαπάτηση. Κάθε Ισπανός που πηγαίνει το αγαπά -
και γυρνά καλύτερος παίκτης. Αν είχα ποτέ φύγει θα ήταν στην Αγγλία.
Ο τελικός είναι στο
Γουέμπλεϊ, γεγονός κάτι που το καθιστά ακόμα πιο ιδιαίτερο για τη Μπαρτσελόνα,
έτσι δεν είναι; Πέρυσι
ήταν ξεχωριστό γιατί ήταν στο Μπερναμπέου, αλλά το Wembley είναι η σκηνή του
ονείρου του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου. Και σε μια χρονιά που βρίσκεστε συνεχώς
σε σύγκριση με αυτούς ...
Το 1992, ήμουν 12 και τα αδέρφια
μου πήγαν, αλλά οι γονείς μου δεν με είχαν αφήσει. Έβαλα τα κλάματα, αλλά δεν
άλλαξε κάτι. Θα ήθελα πολύ να παίξω στο Wembley. Είναι ξεχωριστό για τη Μπάρτσα
- και για τον καθένα στο ποδόσφαιρο. Πέρυσι ήταν πιο περίεργο [σχετικά
με την αντιπαλότητα με τη Ρεάλ Μαδρίτης]. Φέτος είναι πιο νοσταλγικό, πιο
κλασικό. Και είμαι περισσότερο νοσταλγικός. Εγώ, είμαι ρομαντικός.
Καριέρα
Εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής
της Μπαρτσελόνα στην ηλικία των 11 και έκανε ντεμπούτο με γκολ στην πρώτη ομάδα σε ηλικία 18 ετών, το 1998 στον τελικό του ισπανικού Super Cup. Έχει κάνει
557 εμφανίσεις για τον σύλλογο, πετυχαίνοντας 56 γκολ.
Παιχνίδια / γκολ
1997-2000 Μπαρτσελόνα Β 61 / 4
1998 - Μπαρτσελόνα 557/56
Τιμητικές διακρίσεις
2 Κύπελλο Πρωταθλητριών 2006,
2009
1 Παγκόσμιο Κύπελλο Club 2009
5 τίτλοι πρωταθλήματος La Liga 1999, 2005,
2006, 2009, 2010
1 Κύπελλο Ισπανίας 2009
4 ισπανικά Super Cup 2005,
2006, 2009, 2010
1 Uefa Super Cup 2009
Διεθνή καριέρα
Εκπροσώπησε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες της εθνικής ομάδας της Ισπανίας, από Under-17 έως Under-23, πραγματοποιώντας το
ντεμπούτο του στην Εθνική Ανδρών, το 2000, στην ηλικία 20. Έχει σημειώσει οκτώ γκολ σε 99 εμφανίσεις.
Έχει, επίσης, σκόραρε δύο φορές σε οκτώ αγώνες για την Καταλωνία
Παιχνίδια / γκολ
Ισπανία 99 / 8
Καταλονία 8 / 2
Τιμητικές διακρίσεις
1 Παγκόσμιο Κύπελλο 2010
1 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008
1 Παγκόσμιο Κύπελλο Κάτω-20 1999
Ολυμπιακό ασημένιο μετάλλιο 2000
Ατομική καριέρα
Καλύτερος πλέι μέικερ του κόσμου, με 104 ολοκληρωμένες πάσες παραπάνω από τον δεύτερο, στο
περσινό Παγκόσμιο Κύπελλο που κέρδισε η Ισπανία . Έχει κάνει περισσότερες ασίστ
από οποιονδήποτε άλλο παίκτη κατά τα τελευταία δύο πρωταθλήματα La Liga και Champions League
Βραβεία
Παίκτης του
τουρνουά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2008
Man of the match στον τελικό του Champions League 2009
All-Star Team ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ 2010
Μέλος της ομάδας της Χρονιάς της FIFA 2008,
2009, 2010
Μέλος της ομάδας της Χρονιάς της ΟΥΕΦΑ 2008,
2009, 2010
Τρίτη θέση στο Ballon d'Or 2009,
2010
Παίκτης της χρονιάς La Liga 2005
